من زنم و تو مرد بمان من زنم...بی هیچ آلایشی… بی هیچ آرایشی! او خواست که من زن باشم... که بدوش بکشم بار تو را که مردی و برویت نیاورم که از تو قویترم... من زنم... من ناقص العقلم... با همین عقل ناقصم از چه ورطه هایی که نجاتت نداده ام و تو عقلت کاملتر از من بود!!! من زنم... یاد گرفته ام عاشقت بمانم و همیشه متهم به هرزگی شوم... حال آنکه تو بی آنکه عاشقم باشی تظاهر کردی با من خواهی ماند! من زنم... کوه را حرکت میدهم بدون اینکه کلمه ای از خستگی و دلسردی به زبان آرم و تو همواره ناراضی و پرصدا سنگریزه ها را جابجا میکنی چرا که تو نیرومند تری!!! من زنم... وقت تولد نوزاد... تلخی بیداری شبها بر بالین فرزندمان سکوت و صبر در زمان خشم تو مال من، لذتهای شبانه خوابهای شیرین و افتخار مردانگی مال تو! عادلانه است نه؟؟؟ من زنم... آری من زنم... او خواست که من زن باشم... همچنان به تو اعتماد خواهم کرد... عشق خواهم ورزید...
و به مردانگی ات خواهم بالید با تمام وجود از تو دفاع خواهم کرد... پشتیبانت خواهم بود...
