مدير:خانم اگه ميخواي اسم دخترت روبنويسي بايد 150هزار تومن بريزي به حساب همياري... زن: مگه اينجا مدرسه دولتي نيست!؟ -اگه دولتي نبود که ميگفتم يک ميليون تومن بريز!! زن: آقا..آخه مدارس دولتي نبايد شهريه بگيرن! -هههههه اينکه شهريه نيست اسمش همياريه...... زن: اسمش هرچي هست.تلويزيون گفته به همه مدارس بخشنامه شده که هيچگونه وجهي نميتونن دريافت کنن... -برو اسم بچت را تو تلويزيون بنويس!!اين قدر هم وقت منونگير زن: آقاي مدير من دو تا بچه يتيم دارم!آخه از کجا بيارم ؟!! -خانم محترم! وقتي وارد اينجا شدي رو تابلوش نوشته بود يتيم خونه؟
زن با چشمهاي پراشک منتظر اتوبوس بود... اتومبيل مدل بالائي ترمزکرد.
.
. روزنامه اي که روي صندلي جا مانده بود رو برداشت بهش خيره شد: کميته مبارزه با فقر در جلسه امروز... ستاد مبارزه با بيسوادي...
تيتر درشت بالاي صفحه نوشته بود:با 200000 زن خياباني چه ميکنيد !؟
زن با خودکاري که ازکيفش بيرون آورده بود عدد را تصحيح کرد:
با 200001 زن خياباني چه مي کنيد !؟
***********
همیشه عدالت این نیست که همه رو به یک چشم ببینیم...گاهی عدالت یعنی هرکس را با شرایط خودش بسنجیم...
کاش مدیر مدرسه چشمش رو روی شرایط سخت این زن نمی بست...
یک پسر تگزاسی برای پیدا کردن کار از خانه به راه افتاده و به یکی از این فروشگاهای بزرگ که همه چیز میفروشند در ایالت کالیفرنیا میرود . مدیر فروشگاه به او میگوید : یک روز فرصت داری تا به طور آزمایشی کار کرده و در پایان روز با توجه به نتیجه کار در مورد استخدام تو تصمیم میگیریم . در پایان اولین روز کاری مدیر به سراغ پسر رفت و از او پرسید که چند مشتری داشته است؟ پسر پاسخ داد : یک نفر . مدیر با تعجب گفت ...: تنها یک مشتری؟ بی تجربه متقاضیان در اینجا حدقل 10 تا 20 فروش در روز دارند. حالا مبلغ فروشت چقدر بوده است؟ پسر گفت: 134999.50 دلار . مدیر تقریبا فریاد کشید: 134000 دلار؟ مگه چی فروختی؟ پسر گفت: اول یک قلاب ماهیگیری کوچک فروختم، بعد یک قلاب ماهیگیری بزرگ، بعد یک چوب ماهیگیری گرافیت به همراه یک چرخ ماهیگیری 4 بلبرینگه. بعد پرسیدم کجا میرید ماهیگیری؟ گفت: خلیج پشتی. من هم گفتم پس به قایق هم احتیاج دارید و یک قایق توربوی دو موتوره به او فروختم . بعد پرسیدم ماشینتان چیست و آیا میتواند این قایق را بکشد؟ که گفت هوندا سیویک. پس من هم یک بلیزر شاسی بلند به او پیشنهاد دادم که او هم خرید. مدیر با تعجب پرسید: او آمده بود که یک قلاب ماهیگیری بخرد و تو به او قایق و بلیزر فروختی؟ پسر به آرامی گفت: نه، او آمده بود یک بسته داروی سر درد برای همسرش بگیرد که من گفتم پس تعطیلات اخر هفته ات خراب شد. بیا یک برنامه ماهیگیری ترتیب بدهیم...!
زن زیبایی به عقد مرد زاهد و مومنی در آمد. مرد بسیار قانع بود و زن تحمل این همه ساده زیستی را نداشت. روزی تاب و توان زن به سر رسید و با عصبانیت رو به مرد گفت: حالا که به خواسته های من توجه نمی کنی، خود به کوچه و برزن می روم تا همگان بدانند که تو چه زنی داری و چگونه به او بی توجهی می کنی، من زر و زیور می خواهم! مرد در خانه را باز کرد و روبه زن می گوید: برو هر جا دلت می خواهد! زن با نا باوری از خانه خارج شد، زیبا و زیبنده! غروب به خانه امد،مرد خندان گفت: خوب! شهر چه طور بود؟ رفتی؟ گشتی؟ چه سود که هیچ مردی تو را نگاه نکرد . زن متعجب گفت: تو از کجا می دانی؟ مرد جواب داد: و نیز می دانم در کوچه پسرکی چادرت را کشید! زن باز هم متعجب گفت : مگر مرا تعقیب کرده بودی؟ مرد به چشمان زن نگاه کرد و گفت: تمام عمر سعی بر این داشتم تا به ناموس مردم نگاه نیاندازم، مگر یکبار که در کودکی چادر زنی را کشیدم!
در انگلستان قرون وسطا و در قرن یازدهم میلادی،در شهر کاونتری،لئوفریک،ارل مرسیا،دوک کاونتری مالیات سنگینی را برای مردم تعیین کرده بود.
همسر دوک کاونتری انگلیس(لیدی گودیوا) زنی از طبقات ممتاز جامعه و در عین حال بسیار محجوب بود.
گودیوا وقتی ظلم شوهرش و مالیات سنگینی که باعث بدبختی مردم شده بود را مشاهده کرد به شوهرش اصرار کرد تا مالیات را کم کند.
ولی شوهرش که دخالت زن را در امور حکومتی خود بر نمی تافت از این کار سرباز می زد. سرانجام دوک کاونتری به شرطی قبول کرد که مالیات ها را کاهش دهد که گودیوا برهنه دور تا دور شهر را بگردد،او تصور میکرد که همسرش با شنیدن این شرط برای همیشه عطای مداخله در امور سیاست و مملکت داری را به لقای آن ببخشد.او هرگز تصورش را هم نمیکرد که همسرش شرط را بپذیرد.
خبرش در شهر پیچید، در روز موعود گودیوا سوار بر اسب در حالی که همه پوشش بدنش فقط موهای ریخته شده روی شانه هایش بود در شهر چرخید.
جالب اینجاست که مردم شهر به احترام این زن مهربان آن روز، هیچکدام از خانه بیرون نیامدند و تمام درها و پنجره ها را هم بستند.(دلم خنک شد)
.
لیدی گودیوا تمام شهر ی را که در آن پرنده پر نمیزد پیمود و برای دوک کاونتری چاره ای جز برداشتن بار مالیات های گزاف از دوش مردم , باقی نماند. در تاریخ انگلیس و کاونتری بانو گودیوا به عنوان یک زن نجیب و شریف جایگاه بالایی دارد و مجسمه اش در کاونتری ساخته شده است....
(دلم خنک شد)
