خدایا کفر نمیگویم
پریشانم
چه میخواهی تو از جانم
مرا بی آنکه خود خواهم,اسیر زندگی کردی
خداوندا
اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی لباس فقر پوشی
غرورت را برای تکه نانی به زیر پای نامردان بیاندازی
وشب آهسته و خسته تهی دست و زبان بسته بسوی خانه باز آیی
زمین و آسمان را کفر میگویی نمیگویی؟!
خداوندا!
اگر در روز گرماخیز تابستان,بر سایه ی دیوار بنشینی و لب بر کاسه ی مسی قیر اندو بگذاری
وقدری آن طرف تر عمارت های مرمرین بینی
و اعصابت برای سکه ای این سو آن سو در روان باشد
زمین و آسمان را کفر میگویی نمیگویی؟!
خداوندا!
اگر روزی بشر گردی
ز حال بندگانت با خبر گردی
پشیمان میشوی از این خلقت،این بودن،این بدعت
خداوندا تو مسئولی
خداوندا تو میدانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است
چه رنجی میکشد آن کس که انسان است واز احساس سرشار!
"دکترعلی شریعتی"
